گسترش تب هوش مصنوعی فقط به نرمافزار و مدلها محدود نشده و حالا به خود ساختمان دیتاسنترها رسیده است. گزارشی از The Verge نشان میدهد رکهایی که مملو از تراشهها و GPUهای مخصوص آموزش مدلهای عظیم هستند، آنقدر سنگین و پرفشار شدهاند که بسیاری از دیتاسنترهای قدیمی بهسادگی توان تحمل آنها را ندارند.
رکهای سنگین، کفهای ضعیف و دیتاسنترهایی که باید از نو ساخته شوند
طبق این گزارش، در یک دهه و نیم اخیر تعداد دیتاسنترها در آمریکا و جهان چند برابر شده و اکنون دهها پروژه ساخت مراکز بسیار بزرگ در دست انجام است. ایده اولیه این بود که شاید بتوان دیتاسنترهای قدیمی را با کمی ارتقا به مراکز مخصوص هوش مصنوعی تبدیل کرد، اما کارشناسان میگویند مشکل بهمراتب عمیقتر است: رکهای ویژه هوش مصنوعی، شامل صدها تا هزار GPU، ماژولهای حافظه حجیم، سیستمهای خنککاری مایع و کابلهای بسیار ضخیم، به وزن چند تُن میرسند و کف بسیاری از ساختمانهای فعلی برای بارگذاری مداوم و حتی جابجایی این تجهیزات طراحی نشده است.
کارشناسان صنعت دیتاسنتر به The Verge گفتهاند که در بهترین حالت میتوان بخشهای کوچکی از برخی مراکز موجود را برای بارهای کاری محدود هوش مصنوعی تقویت کرد؛ اما برای مقیاسهای عظیم مورد نیاز شرکتهای بزرگ فناوری، اغلب باید ساختمان را تخریب و از ابتدا با استانداردهای جدید سازهای، توان الکتریکی و خنککاری بازطراحی کرد. ارتفاع رکها نیز نسبت به گذشته افزایش یافته و حتی با ارتفاع درها و ظرفیت آسانسورهای صنعتی قدیمی سازگار نیست.
مصرف توان، خنککاری و پیامدهای جهانی برای صنعت
افزایش چگالی محاسباتی باعث شده توان مصرفی هر رک از چند کیلووات در گذشته به دهها برابر برسد؛ موضوعی که هم زیرساخت تأمین برق و هم سامانههای خنککاری را تحت فشار قرار میدهد. برای دفع گرمای تولیدشده، بسیاری از مراکز جدید به جای هوای فشرده، از صفحات خنککاری مایع و مدارهای بسته با سیالات تخصصی استفاده میکنند که خود وزن و پیچیدگی بیشتری به رکها اضافه میکند. این فشار مضاعف بر فضا، برق و آب، یکی از دلایل اصلی موج سرمایهگذاری در ساخت دیتاسنترهای کاملاً جدید، بهویژه توسط غولهای ابری و شرکتهای اجارهدهنده ظرفیت محاسباتی، است.
برای خوانندگان ایرانی، این روند میتواند نشانهای از تغییر استانداردها در طراحی مراکز داده باشد؛ بهویژه برای شرکتها و سازمانهایی که به فکر توسعه کلانداده و زیرساخت هوش مصنوعی هستند. حتی اگر امکان ساخت دیتاسنترهای چندصد مگاواتی در کوتاهمدت وجود نداشته باشد، آگاهی از محدودیتهای فیزیکی نسلهای قدیمی مراکز داده میتواند در تصمیمگیری برای نوسازی، انتخاب محل و برنامهریزی ظرفیت آتی مفید باشد.
در کنار هیاهوی هوش مصنوعی، فراموش نباید کرد که حجم پردازشهای غیرهوشمصنوعی نیز همچنان رو به افزایش است و بسیاری از دانشگاهها، بیمارستانها و کسبوکارهای متوسط به همان دیتاسنترهای سنتی نیاز خواهند داشت. به همین دلیل، احتمالاً در سالهای آینده شاهد همزیستی دو نسل از مراکز داده خواهیم بود: مراکز فوقسنگین مخصوص هوش مصنوعی و دیتاسنترهای متعارف برای پردازش و ذخیرهسازی عمومی.
منبع خبر: The Verge
