گزارش جدیدی از وبسایت ورج نشان میدهد که با وجود رشد سریع عینکهای هوشمند و دستگاههای پوشیدنی مبتنی بر هوش مصنوعی، هنوز هیچ اجماع روشنی درباره نامگذاری این گجتها وجود ندارد. شرکتهای مختلف از اصطلاحاتی مانند «عینک هوشمند»، «عینک AI»، «عینک AR» و «عینک XR سیمی» برای توصیف محصولاتی استفاده میکنند که از نظر ظاهر شبیه هم هستند اما تجربه کاربری متفاوتی ارائه میدهند.
از عینک هوشمند تا عینک AI؛ هر شرکت راه خودش را میرود
بهگفته خبرنگار ورج، متا ترجیح میدهد عینکهای ریبن خود را «عینک AI» بنامد تا تأکید کند این محصولات با گوگل گلسهای قدیمی فرق دارند و هوش مصنوعی، نه واقعیت افزوده، دلیل اصلی خرید آنهاست. در عین حال، گوگل برای برخی محصولات جدید خود که با همکاری شرکت Xreal ساخته شدهاند، از ترکیبهایی مانند «عینک XR سیمی» استفاده میکند و همزمان برای دستهای دیگر، اصطلاح «عینک AI» را به کار میبرد.
در سوی دیگر، برخی سازندگان مانند Xreal ترجیح میدهند همه محصولاتشان را صرفنظر از جزئیات فنی، «عینک AR» بنامند. این در حالی است که مؤسسههای تحقیقاتی و تحلیلی نیز تعاریف متفاوتی برای «عینک هوشمند» ارائه میکنند؛ از عینکهای بدون نمایشگر و تنها با بلوتوث و دستیار صوتی گرفته تا هر گونه گجت عینکیشکل با دوربین، نمایشگر یا قابلیتهای واقعیت ترکیبی.
مشکل قدیمی نامها در دنیای واقعیت مجازی، افزوده و ترکیبی
تا چند سال پیش، تفکیک بین VR و AR نسبتاً ساده بود: هدستها برای واقعیت مجازی و عینکها برای واقعیت افزوده. اما با ورود مفاهیمی مثل «واقعیت ترکیبی» (MR) و «واقعیت گسترده» (XR) و ادغام قابلیتهای مختلف در یک دستگاه، مرزها کمرنگ شدهاند. بسیاری از هدستها حالا ترکیبی از جهان واقعی و مجازی را ارائه میکنند و برخی عینکها عملاً کارکردی شبیه هدست دارند؛ در نتیجه، شکل فیزیکی دستگاه دیگر معیار کافی برای نامگذاری نیست.
این سردرگمی برای صنعت و کاربران اهمیت زیادی دارد؛ زیرا نامها و دستهبندیها روی درک مصرفکننده، بازاریابی و حتی مقایسه فنی محصولات تأثیر میگذارند. برای کاربر ایرانی که بازار عینکهای هوشمند و هدستهای واقعیت مجازی و افزوده را دنبال میکند، دانستن تفاوت این اصطلاحات میتواند هنگام انتخاب یا واردات محصول، از اشتباه و توقعات نادرست جلوگیری کند.
نویسنده گزارش معتقد است احتمالاً در آینده، شرکتها بهجای تکیه بر برچسبهایی مثل VR، AR یا AI، این گجتها را بر اساس الگوی استفاده تقسیمبندی میکنند؛ برای مثال دستگاههایی که تمام روز روی صورت کاربر قرار میگیرند در برابر هدستهایی که بهصورت مقطعی و برای کار یا سرگرمی استفاده میشوند. تا آن زمان، بازار پوشیدنیها با «آشفتگی واژگانی» ادامه میدهد و هنوز پاسخ قطعی به این پرسش ساده وجود ندارد که «باید این عینکها را چه بنامیم؟»
منبع خبر: The Verge
